You are currently browsing the tag archive for the ‘Leve vrij Catalonië’ tag.

Bij het weerbericht op de Spaanse televisie, wordt eerst de verwachting voor heel Spanje besproken. Vervolgens wordt er ingezoomd op de autonome regio’s, doorgaans met de klok mee. Er wordt ingezoomd op Cantabrië, er verschijnen zonnetjes, wolkjes, bliksemstraaltjes, naargelang de verwachting. Vervolgens wordt er uitgezoomd en zien we de kaart van heel Spanje weer. Dan wordt er ingezoomd op Baskenland, weer zonnetjes, wolkjes, etcétera, uitgezoomd naar heel Spanje, ingezoomd op Aragon, enzovoorts.

Op de Catalaanse televisie zie je bij de weersverwachting de kaart van Catalonië, met de vier provincies: Barcelona, Tarragona, Lleida en Girona. Spanje als geheel is even afwezig als Duitsland op de weerkaart van Nederland. Na de verwachting voor Catalonië wordt er uitgezoomd en verschijnen behalve Catalonië ook de Balearen in het zuidoosten en Valencia in het zuiden in beeld, twee autonome regio’s waar ook Catalaans wordt gesproken.

Sommige Catalanen kijken bijna uitsluitend naar de Catalaanse televisie, andere Catalanen kijken bijna uitsluitend naar de Spaanse televisie, en een derde groep kijkt afwisselend naar Catalaanse en Spaanse kanalen. Voor sommige Catalanen is Catalonië de geografische ruimte waarin zij zich thuis voelen, voor anderen is Spanje hun ‘honk’, en een derde groep voelt zich thuis in beide domeinen.

Vroeger was de derde groep veruit de grootste. In hun contacten met de rest van Spanje en met buitenlanders voelden de leden van deze groep zich Spaans en als er alleen Catalanen in de buurt waren, voelden ze zich Catalaans. Dit gevoel is een beetje te vergelijken met dat van Nederlanders die afkomstig zijn uit een regio met een sterke eigen identiteit. Ik ken Limburgers en Achterhoekers die zich in Amsterdam of op vakantie in het buitenland Nederlander voelen, maar Limburger of Achterhoeker als ze zich in gezelschap van louter streekgenoten bevinden.

Door het groeiende onafhankelijkheidsstreven in Catalonië voelen de mensen van de derde groep zich steeds vaker gedwongen te kiezen tussen de eerste en de tweede groep. Neem iemand als de zanger José Carreras. Bij mijn weten heeft hij er vroeger nooit bezwaar tegen gemaakt dat hij in de hele wereld bekendstond als José (Jozef in het Spaans), maar thuis in Barcelona, in gezelschap van familie en vrienden, is hij nooit iemand anders geweest dan Josep (Jozef in het Catalaans).

Twee jaar geleden liep Carreras, die een groot fan is van Barça, toevallig achter een voetbalreporter van GolTV langs. En wat doet Josep? Hij schreeuwt over de schouder van de reporter in de microfoon: Visca Catalunya lliure! (Leve vrij Catalonië!), en daarna loopt hij kalm verder.